Η κ. Γαρυφαλλιά Στράντζαλη (στο βαπτιστικό της καταγράφεται το όνομα της γιαγιάς της, Καρυοφυλλιά, ενώ οι συγγενείς και φίλοι τη φωνάζουν Φούλα) γεννήθηκε το 1933 στο Καλαμπάκι από γονείς πρόσφυγες, καταγόμενους από το Κρυόνερο Ανατολικής Θράκης. Πατέρας της ήταν ο Σωτήριος … [Read more...]

Ήταν φθινόπωρο του 1922. Τα πρώτα κίτρινα φύλλα είχαν πέσει κιόλας απ' τα δένδρα. Είχαν πέσει επίσης οι πρώτες φθινοπωρινές βροχές που πότισαν τη διψασμένη γη και το αεράκι που ’ρχονταν απ' τα γύρω βουνά ήταν υγρό και παγωμένο. Παγωμένες όμως και βαριές ήταν και οι καρδιές των … [Read more...]

Οι πρόσφυγες που στο εξής θα λέγονται Καλαμπακιώτες πέρασαν πολύ δύσκολα τα πρώτα χρόνια. Στην αρχή έφτιαξαν πρόχειρες κατοικίες από ξύλα, χόρτα, τσίγκους για να περάσουν το χειμώνα, χωρίς τροφές, χωρίς καύσιμα, χωρίς χρήματα. Το επόμενο καλοκαίρι έπεσαν με τα μούτρα στη … [Read more...]

Όλοι μπορούμε να φαντασθούμε τα δεινά που υπέστησαν αυτοί οι ξεριζωμένοι άνθρωποι σ’ έναν τόπο ξένο, υγρό από τα λιμνάζοντα νερά και τους λασπωμένους δρόμους, τις βροχές και τα χιόνια. Μόνο οι γεροί οργανισμοί μπόρεσαν ν’ αντέξουν στις κακουχίες. Την άνοιξη την περίμεναν … [Read more...]

Το Καλαμπάκι, όπως το θυμάμαι τα χρόνια που ήμουν παιδί, πριν από την κατοχή των Βουλγάρων, ήταν ένα μικρό χωριό που έμοιαζε με δάσος. Έτσι φαινόταν από μακριά, σαν δάσος. Ήταν πολύ αραιοκατοικημένο. Έβλεπες μικρά μονώροφα σπιτάκια μέσα σε πελώριες αυλές και μπαξέδες με … [Read more...]

Ένα τραγούδι λέει για τη Μυτιλήνη: «Η Μυτιλήν’ μας είνι ένα τρανό χουριό, πού ’χει σαράντα φούρνους κι ένα καμπαναριό». Έτσι ήταν και το χωριό μου κάποτε. Είχε ένα καμπαναριό, όπως και σήμερα, αλλά πολλούς φούρνους. Κάθε σπίτι είχε και το φούρνο του. Θυμάμαι τη μάνα μου την … [Read more...]

Πριν από τον πόλεμο του 1940 είχα τελειώσει την πρώτη τάξη του Δημοτικού σχολείου. Το σχολείο, στο οποίο αργότερα εργάστηκα και σαν δασκάλα, ήταν ένα διώροφο κτίριο που υπάρχει και σήμερα σε πολύ καλή κατάσταση. Έχει τρεις αίθουσες επάνω και τρεις κάτω κι ένα ωραίο γραφείο … [Read more...]

Τέσσερα ολόκληρα χρόνια παρέμεινε κλειστό το σχολείο στο χωριό μου κι εμείς περνούσαμε τις ώρες μας παίζοντας στους δρόμους και στις αυλές των σπιτιών. Λεφούσι τα παιδιά σ’ όλες τις γειτονιές. Κάθε οικογένεια είχε από τρία έως οκτώ. Το τζαμί ήταν από τ’ αγαπημένα μας … [Read more...]

Το καλοκαίρι το χωριό ερήμωνε. Ούτε μεγάλοι ούτε παιδιά κυκλοφορούσαν στις αυλές και στους δρόμους. Σηκώνονταν όλοι πολύ πρωί και ξεκινούσαν για το χωράφι. Το ξεκίνημα για τη δουλειά έμοιαζε με πανηγύρι, καθώς τα βοϊδάμαξα με τις φαμελιές επάνω διέσχιζαν τον κεντρικό δρόμο … [Read more...]